SLACKER CINEMA
2. LATA 90: Richard Linklater i Reality Bites
Pojawiają się pierwsze sygnały: muzyka grunge, książka młodego dziennikarza o tytule 'Pokolenie X’, i wreszcie – pojawia się film pod wiele znaczącym tytułem – ’Slacker’ (reż. Richard Linklater).
Odpowiedź jest prosta: nie zostać krytykiem. Kojarzą nam się ci krytycy z panami w okularach wysoko noszący głowę, co uważają, że znają się bardzo dobrze na filmach.
Ogólnie krytycy filmowi to całkiem przydatna funkcja społeczna w świecie kina. Ale często są omylni i chodzi pogłoska, że krytykami zostają niespełnieni pisarze, filmowcy itp. Przez to właśnie z pewną dozą niechęci oceniać lubią dzieła innych. (więcej…)
W przeszłości moi drodzy. Może to i banalne lecz prawdziwe. Porównując dzisiaj peany nad młodymi gniewnymi, którzy tworzą filmy typu „Zmruż oczy”, „Wszystko co kocham” czy teraz „Sala samobójców” obawiam się, że młodzi fani kina mogą sobie wyrobić zły nawyk definiowania polskiego dobrego kina.
Wajda wcale kiedyś nie był nudny (to znaczy na tyle filmów co stworzył to większość to nudy niemożebne, ale stworzył też dzieła ponadczasowe, przy których nawet Bergman się kłaniał). Że czarno-białe i pewnie historyczne i polityczne… Nie-e.
Skoro się tak inspirujemy nawzajem to ja po wpisie kolegi True Blood OST. Country da się słuchać. Naprawdę!
postanowiłam dodać parę słów. Filmowych. Bo obrazów o muzykach country nie brakuje. I jest ich wiele. Ja wspomnę tu zaledwie trzy. Ale za to jakie 🙂
Czy w ogóle można mówić na dzień dzisiejszy o istnieniu takiego kina? Czym jest slacker? Gdzie można go umiejscowić w historii kina, czy można odnaleźć jego źródła i wskazać na pewną ewolucję gatunku?
